فناوری آنتیسنس
چکیده : در سال 1978، زامکنيک و استفنسون به قابليت نوکلئوتيدها، بهعنوان عوامل آنتیسنس در مهار همانندسازی ويروسها در کشت سلولی، پی بردند. از آن پس فناوری آنتیسنس بهعنوان ابزاری قدرتمند و ارزشمند برای مقاصد درمانی توسعه يافت. مولکول آنتیسنس، اسيد نوکلئيک مکملی است که بهطور اختصاصی به mRNA هدف خود متصل میشود و از ترجمه آن جلوگيری میکند. از لحاظ تئوری، مولکول آنتیسنس ممکن است در درمان بيماریهايی که بر اثر بيان ژن يا ژنهای مضر ايجاد میشوند، نظير سرطانهای مختلف، و بيماریهای ويروسی و التهابی، بهکار رود. اما در عمل، فناوری آنتیسنس با چالشهايی مواجه است و علیرغم سادگی ظاهری، برای کاربرد موفقيتآميز آن بايد بر برخی از مشکلات غلبه کرد. برای دانلود متن کامل مقاله Genetics Molecularکنید.
منبع:درويشی هرزويلی فرشاد، حبيبی احسان، قائدی کامران، زرکش سيد حميد، انتشاری جليل، فناوری آنتیسنس ژنتیک در هزاره سوم، 1386; 5 (4) :1176-1183